soms op de zondagochtend kom je heiligehuisjes tegen, soms ook rommelmarkten, soms zelfs een processie die zoef aan je voorbijtrekt.
Heel soms, met een beetje geluk, kom je iemand tegen die even tijd voor je heeft, die gewoon even stil blijft zitten op zijn plek en naar je kijkt.
Je trekt aan de handrem van je fiets en je staat stil op zo'n 25 meter van hem vandaan. Je haalt je fototoestel uit je tas en hoopt dat hij blijft zitten. Je zoomt in en stelt vast dat je nog te ver af bent om hem helemaal duidelijk in beeld te krijgen. Je maakt toch de foto want die close-up kun je ook op de computer instellen en daarna ga je een stukje dichterbij. Nog een meter of zal ik toch maar een foto maken? Inmiddels passeren nog enkele fietsers die aan het kletsen zijn, maar dat schrikt hem niet af. Hij blijft rustig zitten. Voor de zekerheid maak ik een foto, stel je voor ik doe het niet en hij vliegt weg? Hij blijft zitten en ik riskeer het om naar een plek te lopen met mijn fiets die het dichtste bij hem is. Ik richt mijn toestel op hem en ik zie duidelijk dat hij me aankijkt. Wat zou hij denken? Zou hij het verschil weten tussen een fototoestel en een jachtgeweer? Dan plotseling draait hij zich om en laat zich van de andere kant fotograferen. Dan vliegt hij naar een volgende paal en draait zich weer om alsof hij vraagt: heb je genoeg foto's of nog eentje van deze kant? Dan vindt hij het goed geweest en vliegt naar het einde van het weiland onder een boom en neemt daar plaats op een paal.
Tot de volgende keer, we zien elkaar wel weer!
